Janet haar leven veranderde totaal op 21 oktober 2022. Haar man werkte als uitvoerder in de bouw op Terschelling en was die ochtend vroeg al vertrokken. Rond kwart over acht werd Janet wakker en zag ze via de NOS-app het bericht over een ongeluk tussen een veerboot en een watertaxi. “Het voelde alsof je in een foute film belandt.”
Ze belde stad en land af om te begrijpen wat er aan de hand was, maar werd van het kastje naar de muur gestuurd. Ondertussen barstte de media los, terwijl zij nog geen duidelijkheid had. “Waar is mijn man?” Hij liet altijd iets van zich horen, hierdoor groeide de onrust snel.
Beelden gingen rond
Na veel pogingen kreeg ze uiteindelijk een agent aan de lijn die bij de ramp ter plekke was. Daar hoorde ze dat haar man vermist was. “Ik wist diep in mijn hart: dit komt niet meer goed.” Daarna bleef het opnieuw stil, terwijl er al beelden van het ongeluk rondgingen. De familieagenten waren in deze periode een rots in de branding en hielden dagelijks contact. Janet ging in een actiestand: ze moest weten wat er gebeurd was. “We hadden informatie nodig om te kunnen bevatten wat er aan de hand was.”
Twee dagen na de ramp ging ze naar Terschelling om daar zelf te zijn en de situatie te ervaren. “Het enige wat je nog wenst is dat hij gevonden wordt en naar huis komt.” Ondertussen stond haar lichaam stil. “Ons leven stond stil, maar de buitenwereld draaide gewoon door.”
Om grip te krijgen, ging ze actief op zoek naar informatie en beelden. Zo bezocht ze de watertaxi op de werf om te zien hoe deze eruitzag en om een beter beeld te vormen van de gebeurtenis. Met al deze puzzelstukjes probeerde ze te reconstrueren wat er was gebeurd. Tegelijkertijd werd ze geconfronteerd met de rol van de media. Haar man werd publiekelijk benoemd met naam, leeftijd en woonplaats. “Waar ligt de grens in privé en waar ben ik publiek bezit geworden?” Dit maakte haar angstig en onzeker.
Zestien dagen na de vermissing, op 6 november, kwam het telefoontje dat er een lichaam was gevonden. Opnieuw volgde een periode van wachten. Ondertussen barstte de media opnieuw los en werd er al gecondoleerd terwijl er nog geen zekerheid was. Uiteindelijk bleek het om haar man te gaan. Door de staat waarin hij werd gevonden, was identificatie moeilijk. Janet beschrijft dit als het moment waarop zij haar man twee keer verloor: eerst tijdens de vermissing en daarna definitief.
Gesprek met lotgenoot
De steun vanuit haar omgeving, de Friese ‘mienskip’, was in deze periode van grote waarde. Ze voelde zich gedragen door haar netwerk. Tegelijkertijd begon ook de verwerking en ontstond de behoefte om antwoorden te krijgen. Via Perspectief Herstelbemiddeling kwam ze in contact met andere betrokkenen. Dit begon met een gesprek met een lotgenoot, wat haar hielp omdat deze persoon hetzelfde had meegemaakt. Deze persoon had ook een naaste verloren in het ongeluk. In deze gesprekken was ruimte voor zowel emoties als waarnemingen.
Daarnaast sprak ze met overlevenden en met hulpverleners die betrokken waren bij de redding. Via hun verhalen kreeg ze meer inzicht en kon ze haar eigen beeld vormen van wat er gebeurd was. Zoals ze zelf aangeeft: haar man kan het niet meer navertellen, maar via anderen kan zijn verhaal toch verteld worden. Dit hielp om te voorkomen dat de gebeurtenis in haar hoofd een eigen leven zou gaan leiden.
De gesprekken via Perspectief Herstelbemiddeling hielpen haar om de puzzelstukjes te ontwarren en om meer grip te krijgen op de situatie. Tegelijkertijd speelde ook de manier waarop informatie in het begin werd gedeeld een rol in haar verwerking. Het gebrek aan houvast en het van het kastje naar de muur gestuurd worden, had volgens haar nooit zo mogen gebeuren. Ook de manier waarop de media het verhaal brachten, riep veel vragen en gevoelens op.
“Had ik hem maar tegengehouden”
In haar proces had Janet te maken met gevoelens van schuld, verdriet, boosheid, onbegrip en onmacht. Gedachten als “had ik hem maar tegengehouden” kwamen voorbij, maar gaandeweg besefte ze dat de schuld niet bij haar lag. Naast de steun uit haar omgeving zocht ze ook professionele hulp, onder andere in de vorm van EMDR-therapie, om traumatische beelden en nachtmerries te verwerken.
Het verlies van haar man betekende ook dat ze een deel van zichzelf en haar toekomstperspectief kwijt was. In korte tijd veranderde alles en ontstond er veel angst, onder andere het besef dat thuiskomen niet vanzelfsprekend is. Tegelijkertijd voelde ze de behoefte om weer iets te doen en bij te dragen aan de maatschappij. Na twee tot drie maanden keerde ze terug naar werk, al geeft ze achteraf aan dat ze daarbij meer professionele begeleiding had kunnen gebruiken. Deze ervaring heeft ertoe geleid dat ze uiteindelijk een andere route is gaan kiezen.
Met ondersteuning van Perspectief Herstelbemiddeling heeft Janet stap voor stap de puzzelstukjes van de gebeurtenis kunnen ontrafelen. Haar verhaal laat zien hoe ingrijpend een traumatische gebeurtenis is, maar ook hoe belangrijk het is om informatie, erkenning en contact te krijgen om het gebeurde te kunnen begrijpen en een plek te geven.
